Sabine

Dit interview met de vriendin van Michiel Kramer verscheen in januari 2016 in Hand in Hand, het magazine van FSV de Feijenoorder. Ellen Mannens, oprichtster van 365feyenoordvrouwen.nl, interviewt voor de rubriek ‘Op de bank met’ maandelijks spelersfamilies voor het magazine.

Op de bank met Sabine de Lat

Kippenvel had Sabine toen ze haar vriend Michiel Kramer deze zomer voor het eerst in de Kuip zag spelen. De in Ridderkerk opgegroeide Sabine heeft eigenlijk niets met voetbal, maar kan er met twee mannen in huis en een derde op komst bijna niet omheen.

Ja, Sabine wil wel een interview doen voor Hand in Hand. ,,Als ik maar niet over voetbal hoef te praten”, laat ze de supportersvereniging meteen even weten. Voetbal, dat is Michiels zaak, daar support ze hem in, maar daar bemoeit ze zich inhoudelijk niet mee. Zeker niet meer na afgelopen zomer. ,,Had ik net alles geregeld voor onze verhuizing naar Abu Dhabi, hoor ik dat het niet doorgaat. Toen heb ik Michiel verteld dat ’ie me dit soort dingen pas moet laten weten als alles rond is.”
Zo, dat is duidelijk. Sabine houdt niet van gedoe. ,,Ik ging vroeger ook veel meer om met jongens dan met meisjes. Jongens zeggen tenminste waar het op staat. Daar heb ik meer mee.”
Trouwens, zo erg vond ze het niet om niet naar Abu Dhabi te gaan. Zeker niet nu Michiel bij Feyenoord terecht is gekomen, vlakbij haar oude hometown Ridderkerk en dicht bij haar familie.
 
‘Ik wil geen groot huis.
Mijn kinderen moeten
zo normaal
mogelijk opgroeien.’

Bijna negen jaar is Sabine al samen met Michiel. De eerste ontmoeting was op het Albeda College, op de opleiding sport en bewegen, waar meer voetballers van Michiels generatie hun opleiding volgden. ,,We zaten tegenover elkaar in het lokaal, maar Michiel gedroeg zich altijd netjes naar mij toe, want ik had in die tijd al een vriend. Zodra dat uit was, was Michiel de eerste om me te steunen. Hij wist wel wat ik moest doen. Sinds die tijd zijn we samen. Hoe vaak ik Michiel ook wegstuurde, hij bleef. Gelukkig maar.”
In die tijd was haar interesse in voetbal al minimaal. ,,En mijn interesse in voetballers ook. Ik heb die stoere spelers vroeger meegemaakt, ’s nachts in het bos tijdens de schoolkampen waren ze een stuk minder stoer.”

Blauwe plekken
Handbal, dat is haar sport. ,,Ik speelde het tot mijn eenentwintigste. Bij Saturnus in Ridderkerk. We speelden op hoog niveau, maar kampioen worden, was lastig. Van Hellas en van Quintas won je nooit. Het is een heerlijke sport. Je kunt legaal je frustraties uiten. Hier een beetje knijpen, daar een beetje duwen. Zodra je over de middencirkel kwam, was je niet meer veilig. Een vinger tussen je ribben, iemand die even op je hiel ging staan. Ik kwam altijd terug met blauwe plekken en schaafwonden. Het hoorde erbij. Ik snap niet dat bij voetbal niet mag. Als ik Michiel soms zie vallen in een wedstrijd, denk ik: serieus? Sta gewoon op joh.”
Maar terwijl ze er langer over doorpraat, komt Sabine tot een ander inzicht. ,,Oké, bij ons kon je nog wel eens wat maken, want er stonden geen camera’s. Ik zeg ook wel tegen Michiel: je moet niet te veel praten tegen de scheids. Daar kreeg hij vroeger zoveel gele kaarten door. Na die elleboog tegen Cillisen bij ADO leek het me ook beter dat hij zijn handen thuis zou houden. En na die duw in de wedstrijd tegen de Graafschap, was ik blij dat er geen schorsing kwam, maar dat was vooral omdat ik dan af was van het geklets erover.”

Nee, ze zou het niet over voetbal hebben, maar stiekem kan ze er niet omheen. ,,Toen ik Michiel leerde kennen, ging hij net bij NAC in de jeugd spelen. Ik had net mijn eerste baantje, dus zei ik: ja sorry, ik kan niet naar je wedstrijden komen kijken.’ Michiel vond dat juist goed. ‘Je moet niet alles voor mij laten vallen’, zei hij…. Maar dat heb ik inmiddels wel gedaan hoor”, zegt Sabine met al haar nuchterheid. ,,Als ik kon kiezen voor hem, dan deed ik dat. Ik vond hem veel te leuk.”
Sabine is pittig, houdt Michiel met beide benen op de grond, maar kan niet voorkomen dat ze, als voormalig slechts Nederlands elftal supporter, nu niet meer om voetbal heen kan. ,,Met een tweede jongen op komst helemaal niet meer”, zegt Sabine.
Ze hebben er echt niet hun best voor gedaan, maar zoon Jordan is helemaal idolaat van voetbal. ,,Het eerste wat hij ’s ochtends brabbelt en ‘papa bal’. Op wedstrijddagen komt hij met zijn Feyenoordshirt aan. Die wil hij per se aan. Uitwedstrijden kijken we op tv. Het is maar goed dat Jordan niet weet dat zijn opa en oma wel meegaan, want anders wil hij ook.”

‘Ik steun Michiel, al
wordt ‘ie putjesschepper. 
Als mijn gezin maar bij
elkaar is en gelukkig is.'

Was het bij ADO nog net te vroeg voor Jordan om zijn vaders verrichtingen te volgen -,,Meestal zat ik binnen en kwamen de andere vrouwen me vertellen dat mijn vent weer had gescoord.”- in de Kuip is hij er standaard bij als zijn vader speelt. ,,Hij staat op mijn schoot en wijst net zo lang tot hij zijn vader heeft gevonden op het veld. Echt een kleine hooli. De beleving is nu ook heel anders. Bij ADO zat je als spelersfamilie in een hoek naast een soort kindervak. Bij Feyenoord zit je midden tussen het publiek. De eerste keer in de Kuip was dus echt een kippenvelmoment.”

Hattrick
Het rijtjeshuis van Sabine en Michiel heeft een voorzichtige Feyenoorduitstraling. In de lectuurbak liggen wat Feyenoordmagazines en in de vitrinekast is de Excelsiorbal te bewonderen die Michiel verdiende met zijn hattrick dit seizoen. ,,De meeste voetbalspullen hangen boven. Thuis is thuis, vindt Michiel, daar hoeft niet alles om Feyenoord te draaien.”
Het huis is redelijk bescheiden te noemen. Een nieuwbouwhuis met een kleine achtertuin. ,,Michiel wilde wel een groter huis, maar dat wil ik niet. Ik wil dat mijn kinderen zo normaal mogelijk opgroeien. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik een puber was. Ik moest toen snel volwassen worden als oudste in huis en leerde dat dingen in het leven niet vanzelfsprekend zijn. Dat moeten mijn kinderen ook leren. Ik kijk daarom nooit te ver vooruit. Hoewel, ik maak me meer zorgen over wat Michiel na zijn voetbalcarrière gaat doen, dan wat zijn volgende club wordt. Maar wat hij ook gaat doen. Ik steun hem en ga met hem mee. Al wordt ‘ie putjesschepper. Het gaat erom dat wij als gezin samen zijn en gelukkig zijn."

'Je moet niet alles voor mij laten vallen’, zei Michiel

Maar dat heb ik inmiddels wel gedaan hoor.'

'Oorlogswonden'

Avril:
'Het voetbal is iets waarin onze familie elkaar ontmoet. Feyenoord verenigt ons.' 

Bekijken

Dikke kippenvel

Kelly:
'Voor belangrijke wedstrijden reserveer ik de oppas al een half jaar van tevoren.’ 

Bekijken

John boven je bed

Ellen:
Had geen boyband, maar John de Wolf met tulband boven haar bed hangen.

Bekijken

Contact

#Meerdaneenspelletje is de verzamelnaam van de verhalen die ik als freelance journalist schrijf over supporterschap.

Ik publiceer in landelijke en lokale media en werk desgevraagd ook in opdracht van clubs en supportersverenigingen. Heb je verhaalideeën, wil je met me samenwerken of heb je iets anders te melden? Dan is de ruimte hiernaast geheel voor jou. Stuur me een bericht en ik geef je zo snel mogelijk antwoord.

Ellen Mannens

Formulier

Ik heb een vraag
Ik wil graag meewerken
Ik heb iets te melden
Versturen

Delen

© #meerdaneenspelletje